De editie van 2026 wordt groter dan het toernooi ooit heeft gekend.
Eerdere toernooien van 1998 tot en met 2022 omvatten 32 landen en in totaal 64 wedstrijden. Deze keer breidt het evenement uit naar 48 deelnemers en 104 wedstrijden. Alleen al het terugbrengen van het deelnemersveld naar 32 landen vereist 72 wedstrijden, wat acht meer is dan het volledige programma van een 32-teamformaat.
Hoewel drie landen gastheer zijn, zullen er in de Verenigde Staten aanzienlijk meer wedstrijden worden gespeeld dan enig ander land ooit heeft gedaan in een enkel toernooi. Het organiseert 14 wedstrijden meer dan het vorige record en 26 meer dan toen het evenement in 1994 op zijn bodem plaatsvond.
De eerste 27 actiedagen, van de openingswedstrijd tot en met de achtste finales, zullen 96 wedstrijden tellen zonder een enkele rustdag. Slechts op één dag staat er een enkele wedstrijd op het programma, en op twee andere dagen zijn er twee wedstrijden. Alle overige 24 dagen zullen tussen de drie en zes wedstrijden tellen.
Tegen de laatste week van de groepsfase zal de kalender overvol zijn. Van 24 tot en met 27 juni worden er 18 wedstrijden gespeeld – meer dan het volledige totaal van de editie van 1934, die er slechts 17 had.
Het verlaten plan van groepen van drie
Oorspronkelijk overwoog FIFA om 16 groepen van drie te creëren in plaats van 12 groepen van vier.
Dat plan zou in totaal 80 wedstrijden hebben opgeleverd, aanzienlijk minder dan 104. Het zou ook eenvoudiger te volgen zijn geweest, waarbij de twee beste teams direct door zouden gaan naar de achtste finales om elkaar daar in een duidelijk bracket te ontmoeten.
Echter, elk team zou slechts twee wedstrijden gegarandeerd hebben gehad, niet drie. Nog belangrijker is dat de structuur vatbaar zou zijn geweest voor manipulatie. Bij groepen van drie kunnen er maar drie wedstrijden worden gespeeld, en nooit twee tegelijkertijd. Dat betekende dat één team altijd eerder klaar zou zijn met zijn wedstrijden, waardoor de laatste wedstrijd kon leiden tot scenario’s waarin beide partijen precies wisten welke uitslag hen verder zou brengen.
Het risico op afspraken across 16 groepen bleek te groot, en het plan werd uiteindelijk verlaten, ondanks het compactere ontwerp.
Het aangenomen systeem van 12 groepen van vier
In plaats daarvan zal het toernooi gebruikmaken van 12 groepen van vier, vergelijkbaar met de aanpak van eerdere toernooien zoals de WK’s van 1986, 1990 en 1994, of de recentere EK’s met 24 teams.
De formule is eenvoudig: de nummers één en twee uit elke groep plaatsen zich, en zij worden vergezeld door de acht beste nummers drie om de achtste finales compleet te maken.
Het is minder netjes dan het drie-teamplan, maar het waarborgt eerlijkheid en vermijdt de controverses die anders hadden kunnen ontstaan.
De uitgebreide knock-outfase
Zodra het deelnemersveld is teruggebracht tot 32, volgt de knock-outfase een bekend patroon. Het verschil is simpelweg de schaal.
Groepswinnaars zullen over het algemeen worden gekoppeld aan nummers drie, hoewel vier van hen nummers twee treffen. De overige nummers twee worden ondertussen tegen elkaar geloot.
Vanaf daar verloopt het toernooi in de traditionele volgorde: achtste finales, kwartfinales, halve finales en de finale.
Voor het eerst moet de uiteindelijke kampioen acht wedstrijden spelen in plaats van zeven, wat een extra stap toevoegt op de weg naar het tillen van de trofee.
