Een wedstrijd die vaak wordt gezien als een ongewenste finale van een toernooi, veranderde in een van de meest onvergetelijke wedstrijden van het WK. Engeland versloeg Frankrijk met 6-4 en behaalde daarmee de derde plaats. Het was de meest doelpuntrijke bronzen finale in de geschiedenis van het toernooi en betekende de beste WK-prestatie van het land sinds de titelwinst in 1966. Het was ook Engeland’s beste WK-resultaat buiten eigen bodem en de eerste overwinning op een hoger gerangschikte natie op een eindtoernooi sinds de zege op Argentinië in 2002.
Slechts dagen na hun pijnlijke halvefinale nederlaag tegen Argentinië, reageerde de ploeg van Thomas Tuchel met een explosieve eerste helft. Engeland liep voor rust uit naar een voorsprong van vier doelpunten, zette Frankrijk meteen onder druk en ontkrachtte alle suggesties dat deze ontmoeting niet intens of vermakelijk zou zijn.
Declan Rice, die de aanvoerdersband droeg met Harry Kane op de bank, opende de score na het onderscheppen van een verkeerde pass van Desire Doue, op te rukken en van buiten het strafschopgebied te scoren voorbij Mike Maignan. Kort daarna leverde Rice een corner waar Ezri Konsa de bal binnengleed en de voorsprong verdubbelde.
Engeland bleef de open ruimtes die Frankrijk bood uitbuiten. Bukayo Saka scoorde eerst na voorbereidend werk van Marcus Rashford na een eerste redding van Maignan, en voegde diep in de blessuretijd van de eerste helft een tweede toe door een nauwkeurige dieptepass van Eberechi Eze af te ronden, waarmee een opmerkelijke eerste 45 minuten werden afgesloten.
Frankrijk reageert, maar Engeland weerstaat de tegenaanval
Frankrijk kwam na de rust met veel meer overtuiging terug, wat leek te komen door een krachtige teamtalk van Didier Deschamps in zijn laatste wedstrijd als bondscoach. De ommekeer was bijna compleet toen Les Bleus het verschil drastisch verkleinden en herhaaldelijk dreigden met de gelijkmaker.
Kylian Mbappé begon de comeback met een vroege treffer in de tweede helft, waarna Bradley Barcola slechts minuten later vanaf een scherpe hoek raak schoot. Mbappé completeerde vervolgens een vloeiende aanval om zijn tweede van de avond te scoren, waarmee hij op 10 doelpunten in het toernooi kwam, Lionel Messi in de strijd om de Gouden Schoen voorbijging en met 22 doelpunten de beste WK-scorer aller tijden werd. Hij was ook de eerste speler sinds Gerd Müller in 1970 die dubbele cijfers haalde op een WK voor mannen.
Frankrijk bleef kansen creëren, maar Engelse doelman Dean Henderson hield Rayan Cherki, Mbappé en Ousmane Dembélé met enkele belangrijke reddingen van scoren af, terwijl Michael Olise twee duidelijke kansen miste. Ondanks de Franse druk vond Engeland het beslissende antwoord toen Djed Spence werd neergehaald door Malo Gusto, waarna Saka zijn hattrick kon voltooien vanaf de strafschopstip.
Dembele krulde de bal in blessuretijd binnen om de achterstand opnieuw te verkleinen, maar Engeland had het laatste woord. Jude Bellingham nam de bal halverwege het veld over, stormde door de Franse verdediging, passeerde Maxence Lacroix en schoot koeltjes binnen met vrijwel de laatste actie van de wedstrijd, waarmee hij een gedenkwaardige 6-4 overwinning bezegelde.
Saka schittert en Engeland geeft antwoord na halvefinale nederlaag
Tuchel voerde zeven wijzigingen door na het verlies tegen Argentinië, liet zowel Harry Kane als Bellingham uit de basis beginnen en gaf Saka een startplaats ondanks zijn fysieke problemen tijdens het toernooi. Engeland’s aanvallende aanpak stond in schril contrast met de tactiek in de halve finale en leverde een van de meest onderhoudende optredens van het team op.
De invloed van Saka reikte ver buiten zijn drie doelpunten. Hij had ook nog een treffer afgekeurd wegens buitenspel en veroorzaakte constant problemen op de rechterflank, wat leidde tot nieuwe discussies over waarom hij niet was ingebracht tijdens de nederlaag tegen Argentinië.
Hoewel Engeland na de rust minder stabiel oogde toen Frankrijk terugkwam, zegevierden ze uiteindelijk in een wedstrijd met 38 schoten, waarvan 20 op doel. Geen enkele WK-wedstrijd van Engeland heeft ooit meer doelpunten opgeleverd, terwijl het vloeiende voetbal lof oogstte van oud-internationals Stephen Warnock en Danny Murphy.
Bellingham sloot ook een uitstekend individueel toernooi af met zeven doelpunten, het hoogste aantal ooit voor een Engelse speler op één WK.
Deschamps neemt afscheid na dramatische finale
De wedstrijd betekende het einde van Didier Deschamps’ tijd als bondscoach van Frankrijk, na zijn 187e wedstrijd als hoofdtrainer en een recordverlengende 27e WK-finalewedstrijd. De wereldkampioen van 2018 sloot zijn periode af met een spannende nederlaag, ondanks dat zijn team een veel betere tweede helft liet zien.
Frankrijk begon de wedstrijd met topscorer Mbappé en assist-koning Olise in de basis, maar hun spel in de eerste helft zorgde voor een historische achterstand. Ze hadden nog nooit met vier doelpunten achtergestaan bij rust sinds april 1930, en ze incasseerden voor het eerst zes doelpunten in een WK-wedstrijd.
Hoewel Les Bleus na de rust grote delen domineerden en herhaaldelijk dreigden de wedstrijd te redden, bleek Engeland’s scherpte voor doel beslissend. De ontmoeting eindigde gelijk met Frankrijk’s 7-3 overwinning op Paraguay in 1958 als de op vier na meest doelpuntrijke WK-wedstrijd en werd de meest doelpuntrijke wedstrijd van het toernooi sinds Hongarije El Salvador met 10-1 versloeg in 1982.
